Geen bruidstaarttorens, geen geijkte trouwfoto’s, geen concessies.
Alleen Parijs, 21 juni, Fete de la Musique en een visie die meer wegheeft van een catwalk dan een trouwzaal.
Alles- van de jurk tot het prieel- zelf ontworpen, geregeld en gestyled.
Het resultaat: een Vogue bruiloft, franse “je ne sais quoi”, luxe nonchalance en pure liefde!
Het aanzoek in Patagonië
Vorig jaar november ging Bob op zijn knieën, bovenop de Condorberg in Chili, Patagonië.
Ik zag het totaal niet aankomen – en eerlijk, Bob al evenmin.
Er vloog net een condor over, ik had mijn hoogtevrees opzij gezet om deze berg te beklimmen en het uitzicht was adembenemend. Kortom, een beter moment bestond er niet.
Alleen de verlovingsring ontbrak, maar deze vonden we de laatste dag in Valparaiso nabij Santiago de Chili.
De trouwring zochten we later samen uit en schittert sinds Valentijnsdag om mijn vinger.
Eenmaal terug in Nederland begon het avontuur pas echt: het plannen van onze bruiloft.
Gelukkig hadden we een streepje voor. Bob heeft jarenlange ervaring met het organiseren van de kunstbeurs tijdens het North Sea Jazz Festival én tig kunstbeurzen zoals RAW Art fair en RC Art Fair — kortom: de organisatie was on fleek.
Eerlijk is eerlijk: ik durf oprecht te zeggen dat we beiden geboren weddingplanners zijn.
De beslissing: Parijs, bien sûr
Eén ding stond vanaf het begin vast: we zouden trouwen in Parijs. Geen twijfel over mogelijk.
We voelen ons daar meer thuis dan waar dan ook ter wereld. Onze favoriete plek is een park ‘ Square Maurice Kriegel-Valrimont’ nabij Jules Joffrin, Montmartre. Hier komen we om te picknicken en borrelen.
Je zit hier tussen de hippe locals, spelende kinderen en af en toe een verdwaalde alcoholist.
Het mooiste moment? Toen we het park inliepen en -tot mijn verassing – een accordeonist, door Bob geregeld, de eerste Franse chansons inzette en alle aanwezigen begonnen te applaudisseren. Kippenvel!
Via de Marie van het 18e arrondissement kregen we het e-mailadres van onze contactpersoon.
En na wat mailverkeer werden we gebeld. De boodschap? Niets komt op papier, maar: zolang we met minder dan 30 personen zijn, geen geluidsoverlast maken,
geen alcohol serveren en geen parkeerplekken blokkeren, wordt het “oogluikend toegestaan”.
Check.
Inmiddels zijn we getrouwd voor de Nederlandse wet, maar het ceremoniële ‘ja-woord’ wilden we uitspreken in Parijs. We kozen voor een trouwambtenaar van The Paris Celebrants.
Vooraf kregen we beiden een uitgebreide vragenlijst over onze ontmoeting, liefde en fijnste eigenschappen van elkaar — we konden zelfs onze eigen geloften schrijven.
Het werd een intieme, persoonlijke ceremonie die zorgde voor genoeg tranen en een hoop gelach.
21 juni- symboliek & stad in extase
De datum stond gelijk vast: 21 juni, de langste dag van het jaar en de dag van Fête de la Musique.
Dat betekent dat heel Parijs in het teken staat van muziek en feesten. Op iedere hoek van de straat staan muzikanten, draaitafels of boxen en hoor je hiphop, opera, jazz maar ook techno en alles hier tussenin.
Toeval wil dat mijn ouders getrouwd waren op 21 december, de kortste dag met de langste nacht.
Een mooiere symboliek kon ik me niet wensen.
De gastenlijst samenstellen was lastig; je doet het nooit goed voor iedereen.
We kozen bewust voor een kleine, intieme groep zonder kinderen.
De RSVP – een ansichtkaart uit Parijs- kon op de bus, en daarna ontwierpen we onze trouwkaarten zelf – een foto uit de verlovingsreportage met als titel “Mr & Mrs Smit, a Parisian wedding.”
Een stil moment in de kerk
Er zijn heel wat momenten waarop ik mijn ouders even mis. Maar trouwen zonder hun aanwezigheid voelde zo ontzettend verdrietig.
Toch weet ik zeker dat mijn moeder meteen zou zijn gezwicht voor de charmes en looks van Bob.
En dat mijn vader zich niets liever had gewenst dan een man die zijn dochter zo aanbidt.
Wat had ik ze graag aan elkaar voorgesteld en en met hen de liefde in Parijs gevierd.
In de Eglise Notre-Dame de Clignancourt nam ik een momentje om voor hen een kaarsje te branden.
Haute Couture vibes
Wie neem je mee om een trouwjurk uit te kiezen als je geen familie hebt?
Voor mij was de keuze duidelijk: Bob ging mee. Hij heeft een feilloos gevoel voor stijl, de beste smaak en hij moest er tenslotte de hele dag naar kijken.
Vooraf dacht ik precies te weten wat ik wilde; een korte jurk met jaren 90 pofmouwen of een met veel tule aan de onderkant.
Na een teleurstellend bezoek aan het Bruidspaleis in Rotterdam vonden we bij de Bruidsmodeoutlet mijn droomjurk.
En natuurlijk: de jurk waarvan ik dacht dat het ‘m niet zou worden… werd het dus wel.
Wit, Strapless, met sleep, volledig van kant- klassiek met een vintage twist.
Daaronder droeg ik prachtige pumps. Want ook al loop ik niet dagelijks op zulke killer heels, op je trouwdag moet je shinen.
Bob koos voor een heel klassiek zwart pak van Suit Supply, maar wel met een Rock ’n Roll touch.
Eronder geen standaard loafer of een vreselijke witte gymp maar juist stoere cowboyboots met hak.
Grove sieraden om, zijn wilde manen in een strakke knot, en ook hij was ready to rumble.
Beauty preps
Vier maanden voorbereiding voor de meest gefotografeerde dag van ons leven, en dus nam ik een personal trainster in de arm. Ze maakte een voeding- en sportschema waarmee ik aan de slag ging. 4x Per week sporten en gezond eten zorgden ervoor dat ik uiteindelijk als de mooiste versie van mezelf het Ja-woord kon geven.
Er is er maar een die aan mijn blonde lokken mag komen en dat is uiteraard Jeff Sesseler van Hairmitage.
In Parijs heb ik het enkel nog laten föhnen bij een kapsalon die hierin gespecialiseerd is: Franck Provost.
Uiteraard kan een Colgate smile niet ontbreken en lieten wij een week van tevoren ons gebit zandstralen en polijsten.
Mijn nagels moesten er natuurlijk ook verzorgd uitzien wanneer die diamant om mijn vinger geschoven werd.
Om deze te verlengen heb ik nog een bezoek gebracht aan Envy Beautyconcept.
Een week voorafgaand heb ik nog een schoonheidsbehandeling genomen in Rotterdam bij Elle et Moi.
De make up op de dag zelf heb ik laten doen door Anna Grego.
Ook zij heeft een indrukwekkend portfolio -ze werkt voor verschillende modehuizen, en voor fashion shoots werkt ze vaak samen met onze fotografe Ella.
Fotografie-editorial only
Geen geijkte poses, geen clichés en zeker geen standaard trouwreportage.
De foto’s moesten zo in een fashionmagazine kunnen.
Na het doorspitten van Instagram op zoek naar de fotografen achter mijn favoriete Franse influencers en acteurs schreef ik de fotografen aan.
Van eenieder ontving ik de prijsopgaven en na een selectie planden we een aantal videocalls in.
We kozen voor Ella Urakova die onder andere voor Grazia, Bazaar en L’Officiel en Paris Fashion Week werkt.
Zij wist onze dag perfect vast te leggen; En Vogue!
Geen bruidstaart, wel L’ incroyable
We wilden géén traditionele bruidstaart met van die lagen. We gingen op zoek naar iets dat wél klopte met onze smaak. Een mooie witte taart zonder opsmuk. Twee patisserieën voldeden hieraan, maar die van Aux Merveilleux de Fred was absoluut de lekkerste.
De keuze viel op L’Incroyable: een droom van meringue met speculaasslagroom, omhuld met witte chocoladeschilfers.
Niet alleen een feest om te zien — maar ook waanzinnig lekker, vooral met een glas bubbels.
De avond voor de bruiloft: Dineren bij Etsi
Op 20 juni dineerden we met onze gasten bij Etsi, een Frans-Grieks restaurant waar we eerder een maand boven hebben gewoond en ook meerdere keren hebben gegeten. Ook wordt dit restaurant warm aanbevolen door Mara Grimm — dus dan weet je dat je goed zit.
We hadden twee wensen: buiten eten en aan één lange tafel. Maar in Parijs kijken bijna alle tafels richting de straat — want de straat is daar tenslotte dé catwalk. Dit voldeed aan al onze verwachtingen; het eten was hemels, de drank vloeide rijkelijk en wij- omringd door onze geliefden- waren zielsgelukkig.
De Trouwdag- Parijse nonchalance
We begonnen de dag met samen boodschappen doen op de markt voor onze apéro op het dakterras met uitzicht op de Sacre Coeur. Bij onze favoriete adressen haalden we oesters, kazen, rillette, pâté, radijsjes, kersen, aardbeien, watermeloen, knapperige traditions— en natuurlijk veel drank.
Voor het avondeten kozen we, vanwege Fete de la Musique, voor streetfood; de lekkerste kebab van Parijs vind je namelijk bij Gemuse. Wachten in de rij werd een feestje, want hier ontstond al gauw een vette rave.
Ieder kreeg zijn eigen fles champagne en glas mee, gedecoreerd met een grote tule strik en Eiffeltoren eraan, en het feest kon beginnen!
Van Prieel tot perfectie
De decoratie was Parijse vintage: mooie wit linnen, kanten tafelkleden, zilveren schalen, coupes en couverts.
Alles afgestemd met Annefleur, die een prachtige Vintage concept store runt “Bon Jour” en wiens esthetiek perfect bij ons past. We huurden een deel, maar kochten ook veel — want we gebruiken het nu voor onze eigen diners. Zo herbeleven we elke keer een stukje van die dag.
Bob heeft gezorgd dat het prieel er uitzag als een sprookje en in samenwerking met een van de obers uit ons buurt café werd gezorgd dat alle drank zowel daar als op het dakterras koud klaar stond.
La vie en Rose
Natuurlijk kunnen bloemen niet ontbreken op onze trouwdag. In verschillende vaasjes stonden prachtige roze en witte pioenrozen. En mijn eigen boeket, mooie witte rozen is door Bob in de ochtend geschikt. Deze hadden we uit Nederland meegenomen en besteld bij ‘s Zomers bloemen.
Bij Emerald Eternal Green bestelden we kunstbloemen die Bob ter decoratie gebruikt heeft om het prieel aan te kleden.
Hoewel de dag voor ons als een droom voelde, was het heus niet allemaal vlekkeloos.
Parijs trakteerde ons op 39 graden – een genadeloze hitte. En geloof mij; in een strak corset en een jurk met meerdere lagen, of een zwart pak met cowboyboots voelt 39 graden nog heter.
En ja, een ceremoniemeester had misschien handig geweest, alleen niemand kon voldoen aan onze bescheiden wensen en bovendien kent niemand Parijs zo goed als wij.
Wij wilden elk detail zelf in de hand hebben; van de route langs onze favoriete straatjes, als de zorgvuldig gestrikte decoratie op de champagne. Intensief? Absoluut. Maar het maakte de dag des te meer van ons.
Achteraf realiseerden we ons dat een huwelijksreis geen overbodige luxe was geweest – gewoon om even bij te komen van het meest prachtige, maar ook meest intensieve project dat we ooit samen hebben gedaan.
